Bolivia 2

Column 32: Busje komt zo

Een aantal maanden geleden mailde een goede vriend ons om te zeggen dat we maar beter snel van Centraal- naar Zuid-Amerika moesten vliegen, want dat we anders vies op onze neuzen zouden gaan kijken met al die immense afstanden in deze reusachtige landen! En ja… Nu voelen we het! Na meer dan 30 uur op de bus in 2 dagen over bochtige bergroutes, verschillende lange afstandsbussen, 3 nachten zonder slaap (danzij onmogelijke, nachtelijke vertrekuren) en nog eens een tiental uurtjes meer van wachten in koude busstations, zijn we er even helemaal klaar mee!

Het ziet er allemaal heel verleidelijk uit op de kaart en in ons jeugdig enthousiasme hielden we een tijdje geleden van die gesprekken van: ‘en dan pikken we op de weg nog een stukje Brazilie mee’, maar dat is verleden tijd!

We hebben voor de afwisseling in Bolivie ook eens een trein geprobeerd, maar dat was al helemaal een letterlijke nachtmerrie! Iedereen, zowel toeristen als lokalen, wil kaartjes en er zijn er nooit genoeg, wat een hoop gedrum, geroep en getier oplevert aan de loketten omtrent in de rij staan, je beurt afwachten en meer van dat! Dit alles om 01.00u ‘s nachts, in de kou en met als resultaat schamele 3e klas zitjes in een overvolle, klamme, stinkende wagon! Terwijl ik een beetje probeerde te slapen, mijn benen verstengeld in die van mijn doodvreemde, snurkende medereiziger en een wenende baby op de achtergrond, moest ik aan de Metro-lezers denken op mooie, snelle treinen en in warme Lijnbussen… Wat zijn de afstanden in ons landje toch zalig klein…

Bolivia 1

Column 31: Boliviaanse superlatieven!
Overal waar je in Bolivie komt, wordt er wel een overtreffende trap naar je hoofd geslingerd! Na de hoogste hoofdstad en de hoogste mijnen, kunnen we nu ook de grootste én hoogste zoutvlakten ter wereld toevoegen aan ons lijstje!
De zoutvlakten van Uyuni zijn een must als je Bolivie bezoekt. De sneeuwwitte vlakten bedekken een oppervlakte van 12.000 vierkante km op een hoogte van 3700 meter!
We opteerden voor de fameuze 3-daagse Jeeptour en al snel konden we aan den lijve ondervinden dat dit de koudste, hoogste, hobbeligste en zoutigste expeditie ooit zou worden! In 3 dagen legden we een afstand van meer dan 800 km af (volledig over onverharde wegen) door de woeste natuur en de onherbergzame Andes die elke dag weer een ander gezicht liet zien... Ingepakt van kop tot teen wandelden we langs rode, blauwe en groene lagunes, waarin besneeuwde toppen weerspiegelden en flamingo’s met ingevroren pootjes parmantig poseerden voor de foto’s! Ik blijf me afvragen of deze tropische beestjes niet met z’n allen serieus de weg zijn kwijt geraakt!
Verder werden we getrakteerd op een cactusbos, een hotel volledig uit zout gemaakt, rare rotsformaties, woestijnvossen, lama’s en overleefden we onze koudste nacht ooit! Ik dacht echt dat we gingen sterven... op 5000 meter, -15 graden en geen verwarming, geen elektriciteit, alleen een hoop dekens en veel rum! De ochtend was nog vreselijker toen bleek dat onze Jeep geen verwarming had, we 3 keer lekke band hadden, de remmen blokkeerden en de radiator lekte! We reden minstens 3 uur tot de zon de ramen begon te ontdooien en we onze adem niet meer konden zien IN de auto...
Katrien

Bolivia

Column 30: Slavernij in de mijnen van Potosí, Bolivie
Ons bezoek aan de mijnen van Potosí wint zonder twijfel de award van 'de meest interessante, choquerende en memorabele tour tot un toe'! In deze mijnen in de hoogste stad ter wereld (op meer dan 4000 meter) waar zilver, zink en koper wordt opgegraven, werden we in een tijdmachine terug geflitst naar 400 jaar geleden. De werkmethoden middeleeuws, pure mankracht, nergens machines te zien en het lot (en loon) van de ‘mineros’ in de handen van de lokale goden voor het vinden van goede aders. De mijnwerkers voeren er hetzelfde werk uit als de slaven onder de Spanjaarden indertijd en hoewel de veiligheid een beetje is toegenomen (helmen en hoofdlampjes), werken de mannen nog steeds keihard in benarde omstandigheden voor ongeveer 150 tot 250 Euro per maand. We zagen kinderen vanaf 13 jaar en mannen kouwend op cocablaren, wagons duwen over mini-spoorbaantjes met meer dan een ton aan ruwe metalen! De temperatuurverschillen zijn enorm, op sommige plaatsen vriest het en diep in de mijnen kan het tot 45 graden worden! We kropen op handen en knieen door veel te kleine gangetjes, terwijl het stof ons op de longen sloeg, geen wonder dat de gemiddelde levensverwachting maar 45 jaar is… Dit is zeker geen tourtje voor claustrofobische mensen of zij die aan asthma lijden, wij waren na 3 uur onder de grond al half dood! We kochten op een marktje cocablaren, frisdrank en dynamiet voor de mijnwerkers en nu we de kans toch kregen kochten we ook een kleine kit met dynamiet en ontstekers voor onszelf! Buiten de mijn hielp onze gids ons in onze eerste stapjes naar het terroristendom… BOEM!!!!

Peru 3

Place to be : De drijvende eilanden van de Uros
De unieke, drijvende rieten eilandjes zijn dé topattractie van het Titicacameer in Peru en hoewel hun populariteit geleid heeft tot een overcommercialisatie, toch vind je nergens ter wereld iets gelijkaardigs terug! Eeuwen geleden begonnen de ‘Uros’ hun drijvend bestaan op het meer, al vluchtend voor plunderende stammen en vandaag de dag is er nog niet zo veel veranderd! Er wordt nog steeds hoofdzakelijk van visvangst geleefd (gevangen vis wordt naar de markten op het vaste land gebracht en daar verkocht of geruild voor andere levensmiddelen), gekookt op vuur en de boten, de huisjes en het handwerk worden nog steeds volgens de traditie van riet vervaardigd. En als je even wegkijkt van de zonnepanelen, die elektriciteit aanmaken voor radio en tv en de plastieken isolatie van de hutjes, ben je echt in een andere wereld.
De eilanden van zo’n 2 meter dikte, zijn volledig van drijvend riet gemaakt: elke week wordt er een nieuwe laag toegevoegd terwijl de onderste laag wegrot in het meer. In deze winterperiode is de lucht in Peru altijd straalblauw, het is koud, maar de zon schijnt en terwijl je tijdens de zonsondergang met zijn warme rode kleuren op de knisperige ondergrond van vers gedroogd riet wandelt, terwijl mini-Urosjes zorgeloos spelen met puppies en hamsters, waan je je toch wel even in een sprookje!

Peru 2

Column 29: Column Machu Picchu
De wereldbefaamde Inkaruines van Machu Picchu zijn één van de topbestemmingen van Peru en hoewel er een duur prijskaartje aanhangt gaat iedereen ze bezoeken.
De enige manier om vlakbij de ruines te geraken is met de trein, 80 Euro is de minimumprijs voor een kaartje heen en terug van Cusco!!! Dus, zoals overal gaan vindingrijke backpackers, met kleinere budgetjes, op zoek naar beterkope opties! En ja hoor… Met een nep studentenkaart (die ons al veel geld heeft uitgespaard!) en veel gedoe met bussen en wandelen, deden we het voor minder dan de helft van de prijs!
Als je dan om 6h ‘s morgens met slechts enkele tientallen andere ‘vroege vogels’ de poorten binnengaat, en met je hoofd omlaag (kwestie van het superzicht te sparen tot het perfecte uitkijkpunt!) omhoog klimt, kom je al puffend aan de top en wordt alle moeite beloond! En hoewel je overal in Peru posters en foto’s ziet hangen van Machu Picchu, bereid niets je voor op het machtige zicht… Dankzij de ingesloten ligging tussen enkele bergen blijven wolken de hele voormiddag een beetje mysterieus over de site sluimeren tot de zon rond de middag alles wegbrandt. We beklommen Waynapicchu, de hoogste van de 2 bergtoppen vlakbij de ruines, en van daaruit heb je een nog beter uitzicht over het geheel, daar zochten we ons een stil plekje met een royaal uitzicht, Ipod, koeken en boeken bovenhalen en gewoon genieten van de magie en energie van de plaats! En terwijl we daar rustig zaten, waren we ook nog eens getuige van een man die zijn vriendin op zijn knietjes ten huwelijk vroeg! Van de juiste plaats gesproken… Katrien Greven

Peru 1

Column 28: 3-daagse trek door de Andes
Terwijl de ‘Incatrail’ naar Machu Picchu volgeboekt, overgecommercialiseerd en peperduur geworden is, verkozen we samen met enkele medereizigers om een trek te doen in de buurt van Arequipa, door de Colca Canyon. Een beterkoop alternatief met zeker zo goede zichten, op z’n minst even uitdagende kuitenbijters van hellingen en vooral… rust!
Gedurende de tocht kwamen we niemand tegen buiten enkele lokalen die het onherbergzame gebied doorkruisen met ezels. Het hele traject was maar een 40-tal kilometer, maar enkel en alleen steil omhoog en omlaag! De eerste dag kwamen we, allen met bibberende knietjes, in het donker aan bij onze slaaphutjes zonder elektriciteit en stromend water. Maar… een 100tal meter onder ons was een kolkende rivier met ernaast, natuurlijke dampende warmwaterbronnen! Daar zaten we weer… Onder de blote sterrenhemel, alleen het geluid van water op de achtergrond, nergens menselijke lichtvervuiling… Zalig! Volgende dag was nochtans opnieuw een regelrechte KILLER, op een hoogte van meer dan 3000 meter, recht omhoog wandelen, Jongens, ik dacht dat mijn longen uit ging braken of een hartstilstand zou krijgen! Maar iedereen overleefde het en weer werden we bij aankomst beloond op een oase van rust, meer baden en beter nog: een man met ezels en de aanbieding om de volgende ochtend de Canyon omhoog te klimmen op de rug van een Peruaanse burro! OOoh, verleidelijk! Na een beetje heen en weer gedebatteer met mezelf (want niemand anders wilde samen met mij een mietje zijn!) deed ik het… wat een zaligheid en weer een ervaring rijker!

Peru

Column 27: Co-piloot voor de Nascalijnen!
Verspreid over een oppervlakte van meer dan 500 km2, op de rotsachtige Pampa van Peru vind je de Nascalijnen terug. Deze mysterieuze lijnen vormen een heus netwerk, bestaande uit meer dan 800 lijnen, 300 figuren en een 70 tal dieren- en plantentekeningen, sommigen tot 200 meter groot! De meer dan 2000 jaar oude lijnen blijven tot op de dag van vandaag onverklaard en vele wetenschappers en theorien zijn de revue al gepasseerd! Een beetje zoals de graancirkles... Wie heeft ze gemaakt, hoe, waarom en wanneer precies?! Om de figuren te kunnen zien in volle glorie, is vogelperspectief noodzakelijk!
En dat hebben ze in Nasca natuurlijk al lang begrepen, honderden toeristen van over de hele wereld betalen dagelijks aanzienlijke sommen om met mini-vliegtuigjes over de streek te vliegen! En het enige spijtige is dat je als toerist weinig kan doen aan alle smoesjes die je overal voorgeschoteld krijgt! Iedereen wil een graantje meepikken en zo zijn de laatste jaren de prijzen verdubbeld van 35 dollar naar 70 voor sommigen, die niet op zoek willen gaan naar een beterkoop alternatief. Wij vonden een vlucht voor 45 dollar, maar toch werden we ter plekke valse luchthaventaks aangerekend, de wisselkoers van US Dollars naar Soles (de locale munt) wordt ook zeer vrij geinterpreteerd waardoor iedereen meer betaald dan de afspraak was, maarja, wat kan je eraan doen?! We wilden het toch gezien hebben en ik kreeg de kans om Co-piloot te zijn voor onze vlucht, wat weer erg goede foto’s en spectaculaire zichten opleverde!